از بهشت تا بهشت

تخیل کن! تخیل مرز ندارد...

زمان هایی بود که بلد بودی هی شادی کنی حرف بزنی بخندی و خشم و درد و رنجت را پس خنده ها و صورت آرامت پنهان کنی اما کدام درب بوده که  همیشه روی یک پاشنه چرخیده باشد؟دیر یا زود هرچه انباشته ای سر باز زده و امانت را گرفته .

حالا خشم را یاد گرفته ای فریاد و بی صبرانه فریاد را حواله می کنی به هر کس و ناکسی که عصبانیت کرده و تو دیگر آن دخترک معصوم قبل نیستی خسته ای عصبانی و دلزده ای از خودت و از هر چیزی که پایت را بند کرده و نکرده.

گذاشته ای کارد به استخوان و درد به تن برسد.خودت می خواهی خودت می کنی. خودتی و خودت مسئول هرآنچه نیست و می خواهی و هر آنچه هست و نمی خواهیش.

پ.ن: در این دنیا یک جا باشد که آرامش بدهد یکجا باشد که در آن درگیر قضاوت شدن نباشم یک جا خانه ی من باشد یک جا و یکجا باشد که من خود خود واقعی ام باشم همینجاست.و تو فکر کن که چه امنیتی از من گرفته می شود اگر آرامش از همین خانه هم رخت ببندد.لعنت!

دیروز با یکی از دوستان وبلاگیم راجع به استتوس یکی دیگه از دوستان مشترکمون تو فیس بوک حرف می زدم.

می گفتم فلانی یه استتوسی تو فیس بوکش نوشته که من از خوندنش شرمم گرفته.

دوستم با تعجب فراوان می گه: کـــــی؟ تو ؟؟؟؟

اصلا وجد رو تو چشماش می دیدم که می خواد بدونه اون دیگه چی نوشته که حتی منم شرم آگین شدم از خوندنش!!! حتی من :دی

امروز از اون روزاست ها ازون روزاااااااااااااا

آدم ها مراقب پَرهایشان باشند!!

بعدنوشت:

آقای کامنت خصوصی شما جاییتون سوخته احیاناً؟

هر بار که تاب سواری می کنم همیشه بزرگترین ترسم از آن آدمیست که پشتم ایستاده و دو دستی هولم می دهد رو به جلو رو به بالا و اگر آن آدم اهل شوخی باشد من اولش با خنده و هرچه پیش می رویم با لحنی التماس گونه می خواهم که از هول دادنم دست بکشد ترسم پرت شدن ناگهانی ترسم ناتوانی در کنترل موقعیت است و هراس از اوج گرفتن.

حالا، همین لحظه همین جا پشت میز کارم همان ترس را دارم یکنفر انگار ایستاده پشت سرم و هی مرا بالا و پایین می کشد دلم بی قرار است و حس ترسناک سقوط امانم را بریده. باز قلبم آن ماهی ِ بی تاب و توان است بی قراری می کند. نا آرام،خشمگین، دلتنگ، بی خانه و سرگردان!

حال بدی دارم انقدر بد که منتظرم فقط کسی بپرسد حالت چطور است میخواهی بغلت کنم؟...

نشسته خودش را مچاله کرده میان خاطرات ریز و درشت انگار کسی دستش را به سختی دراز کرده و دردهای قایم شده در صد پستوی دلش را بیرون کشیده .کودک بوده و بزرگ شدن می خواسته و بزرگ که شده محنت راه، سودای کودک شدن را به سرش ریخته.سرگردان دو دنیای جابه جا شده اش به هر در می کوبد و می کوبد.

خودش را که به سختی از پوسته ی زمین به خاک کشیده بود دوباره رها شده میان همان حفره ها می بیند آواره و سرگردانِ هزار راه رفته ی تلخ هزار رنج طی شده ی بی مانند و تو انگار کن تا امروز هیچ راهی نرفته باشد.

زندگیش رمان بی نویسنده ایست. آدمکها به حال خودشان می آیند و می روند و کسی سمت و سوی قصه را معلوم نمیکند.

 بی مادر بی پدر یتیم ِ یتیم بزرگ شدن رنج دارد رنج ِ بی امان

 یتیمی درد دارد می دانی؟

پ.ن گوگوش:

از اون روزا تا امروز یه عمره که می گردم

دنیال اون کسی که تو اون روزا گم کردم

کاستن
از درون کاستن
کاسه
کاسه‌یی در خود کردن
چاهی در خود زدن
چاه
و به خویش اندر شدن
به جُستجوی خویش...
آری
هم از اینجاست
فاجعه
کاغاز می‌شود:
به خویش اندر شدن
و سرگردانی
در قلمروِ ظلمت.
و نیک‌بختی -
دردا
دردا
دردا
که آن نیز
خود
سرگردانیِ دیگری‌ست.

بخش کوتاهی ازشعر بلند "سرودِ آنکس که برفت و آنکس که برجای ماند"

قرار شد به پیشنهاد استاد داستان زندگیمون رو بنویسیم.نوشتم و بعدش به این نتیجه رسیدم که من چه روزهای کمی رو زندگی کردم و دلم به حال خودم سوخت اما در عوض دلم به این گرم شد که چه چیزهای زیادی از خودم می دونم!! شما چی? چقدر از خودتون می دونید و به حال و هوای خودتون آگاهید??

احتمالا اگر به فانتزی ترین شکل ممکن موقع شنیدن اسم یوگا تصویر یک آدمی که چهار زانو نشسته و چشماشو بسته و با انگشتای قفل شده تمرکز کرده تا از زمین بلند  بشه به ذهنمون خطور نکنه، اولین و مهمترین فایده ای که این ورزش به ما میرسونه دقیقا همینه که توانایی تمرکز و قدرت اداره کردن بدن بوسیله انجام تمریناتش محقق میشه.و تا سیر و سلوک و رسیدن به آسمان راه زیادی باید ...

برای من اما در درجه اول دلیل ورزش یوگا  خشکی بدنم بود .اینکه چرا نباید بتونم هرکاری که دلم می خواد با جسمم انجام بدم و چرا همواره اون بوده که برای من تعیین تکلیف کرده نه من برای اون.در حال حاضر اینکه انجام این حرکات برای کدوم قسمت بدن مفیده اهمیت چندانی نداره مهم اون اتفاقی هست که بین من و جسمم می افته. مهم شکستن مرزهای خشک و شکننده ی بدنم و نرم شدن جسممه .

من اسم این رو هم می ذارم شکستن مرزها.کم کم یاد گرفتم که آدم نباید  ذهن و جسمش رو محدود کنه باید ازش کار بکشه صرف اینکه من چنینم و چنانم و یک عمر به همین روال پیش برم بزرگترین دروغیه که هرکس می تونه به خودش بگه. این شکستن مرز با مهارتی که از یوگا کسب کردم من رو به پادشاه جسمم بدل می کنه .پادشاهی که جسمش رو دوست داره و فیزیکش براش مهمه .در عین حال با تمام برونگرائیه ذاتیش تمرکز حین تمرینات و چشمان بسته و آرامش گردش به درونی که این کار نصیبش می کنه تماما شوق می شه برای ادامه راه.

حالا که چندماهی از شروع گذشته احساس می کنم مرزهای خشک و شکننده ی جسمم به مرور برداشته می شن و ملایمت و اختیار هدایت اندامم به هر شکلی که دلم بخواد اتفاق می افته.اینروزها من یک قلمرو دارم به نام "جسم" که خیلی خیلی بهتر از قبل بلدم بهش انحناء بدم و نبضشو به دست بگیرم. من از اینکه رابطه خوبی با تنم دارم راضی ام فقط باید حواسم باشه گرفتار تاریکی های این موهبت نشم!

دلم

       دلم

                 واااااای از دلم...

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم 

کنار بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد