از بهشت تا بهشت

اندوه

چندبار این حس رو تجربه کرده باشم خوبه؟اینکه لجم بگیره از آدم هایی که دوستشون دارم و ازشون به زعم من خطا/خطاهایی سر می زنه که با معیارهای شخص من سازگار نیست.هربار ملول تر و ناامیدتر از قبل.هربار سرخورده تر و غمگین تر.

یکی از راهها شاید این باشه که من در معیارهام تجدید نظر کنم.اما کسی هست که این مطلب رو تجربه کرده باشه و ندونه خراب شدن و پکیدن تصویر آدم هایی که با هر کم و زیادی پذیرفتیشون و نشستی سر سفره شون، ادم هایی که روشون حساب کردی و خندیدی و کیف کردی و دوستشون داشتی، چه سقوط وحشتناکیه.درست مثل مردن یا تو کما رفتنشون.وقتی نه می شه به راحتی دوباره زنده شون کرد نه اغماشون رو تحمل.

نویسنده : گلچهره : ٢:٠۸ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢۱ اردیبهشت ،۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم