از بهشت تا بهشت

هرچند عمری دگر بباید اما شما کوتاه بیا

یقین کنیم که اولین و مهمترین زخم هر آدمی تا آخر عمر با او می ماند؟

این زخم را بگیر به مثابه ی تمام حیوانات اهلی که ازشان می ترسم.اینهمه سال گذشته و تازه توانسته ام یکیشان را بغل بگیرم.هنوز جرات ندارم به حیوانی از همان نوع نزدیک شوم چه برسد به بازی بازی کردن با انواع دیگرش.زخم های عمیق آدم ها همینند.به عمری می شود گوشه های کوچکشان را شفا داد.ذره به ذره. به خون دل به رنچ گران.

اما از یک جایی به بعد آدمی انتخاب می کند و یاد می گیرد  که بهترین راه زندگی کردن با همین زخم چگونه است.راه مسالمت آمیز جنگیدن و در صورت لزوم نجنگیدن و تسلیم شده گی را.عمق آن زخم بزرگ به ژرفای اقیانوسی می ماند. اما زیستنِ حتی یک قطره از آن اقیانوس هم خالی از لطف نیست.گو آنکه باقیِ این آب هراز گاهی چون سیلی بروبدت و بکوبدت به در به دیوار

نویسنده : گلچهره : ٧:٠٧ ‎ب.ظ ; شنبه ۳٠ خرداد ،۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم